که نمی فهمیدم ... نه آمدنش را نه رفتنش را ...

گاهی آنقدر پر هیاهو می آمد که ذوق زده میشدم

و رفتنش را نمیفهمیدم....

امروز دوباره آمده است ....

چنان در آغوشش خواهم گرفت که با من یکی شود

و از دریچه چشمهایش همه چیز را پر رنگ تر خواهم دید

باران می بارد  ....

و اطلسی ها بر خاک لمیده اند ....

این چتر سیاه را این یادگار منحوس را برای همیشه به ...

رودخانه خواهم سپرد ..... برو.....                                                                      نیکو

تاریکی غلیظی از دیوارها بالا میرفت

قاب عکس همیشه جای خود نبود

   و روح ها

        یکی یکی

               به درون

                     میوزیدند

حفره کوچکی بر افسون سرمه ای شب نشسته بود

                نه آن قدر نزدیک

                      که بچینی اش

                                نه آن قدر دور

                                       که نفرینش کنی

بختک که برخاست

      پنجره ها را کسی بست

         تصاویر

             به قرینه اینه ها

                  حذف شده بودند

                           شادی کوچکی

                               بر صفحه سفید صبح می رقصید.....

در فاصله گناه و دوزخ

خورشید همچون دشنامی بر می آید

و روز شرمساری جبران ناپذیریست ...

عشق , رطوبت چندش انگیز پلشتی ست

و آسمان سر پناهی

 تا به خاک بنشینی و

 به سرنوشت خود گریه ساز کنی                                                                                   نیکو

باد .آواز . مسافر . و کمی میل به خواب

شاخ پیچک. و رسیدن . و حیاط

من . و دلتنگ. و این شیشه خیس

مینویسم . و فضا

مینویسم و دو دیوار. و چندیدن گنجشک

یک نفر دلتنگ است

یک نفر می بافد

یک نفر میشمرد

یک نفر می خواند

زندگی یعنی: یک سار پرید

از چه دلتنگ شدی ؟

دلخوشی ها کم نیست : مثلا این خورشید.

کودک پس فردا.

کفتر آن هفته

یک نفر دیشب مرد

و هنوز نان گندم خوب است

و هنوز. آب میریزد پائین . اسب ها مینوشند

قطره ها در جریان .

برف بر دوش سکوت

و زمان روی ستون فقرات گل یاس

کاری برای تخت

تختی برای خواب

خوابی برای جان

جانی برای مرگ

مرگی برای سنگ

سنگی برای یاد

یاد ..یاد... یاد...

این بود زندگی ما!                                                                              نیکو

احساس میکنم که این آخرین منزل است

دیگر نه بانگ جرس کاروانی

دیگر نه آوای رحیلی

تنهایی آرامگاه جاوید من است

و درد و سکوت

همنشین جاودانه من

  سلام بچه ها  یک سال دیگه هم گذشت منتظر موندم تا خزونم بهار شه ولی نه انگاری این شکوفه ها قهرا  ولی برا اونایی که بهار دارن تکرار رو آرزو میکنم برا اونایی که شکوفه دارن نسیم برا اونا که عطش دارن بارون برا خودم ....... پایان.

                                                                                            نیکو